فلک به مردم نادان دهد زمام مراد---تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس

برگ عیشی به گور خویش فرست---کس نیارد ز پس تو پیش فرست

ای دوست بر جنازهٔ دشمن چو بگذری---شادی مکن که با تو همین ماجرا رود

پیش دیوار آنچه گویی هوش دار ---تا نباشد در پس دیوار گوش

قطره‌ای کز جویباری میرود---از پی انجام کاری میرود

نام نیکو گر بماند ز آدمی---به کزو ماند سرای زرنگار

کم طالع اگر مسجد آدينه بسازد  ---يا سقف فرو ریزد و يا قبله كج آيد

آن یکی با دکترایش جاهلست---آن یکی با بیسوادی عاقلست

سا لها باید که تا یک کودکی از روی طبع---عالمی دانا شود یا شاعری شیرین سخن
قرنها باید که تا از لطف حق پیدا شود---بایزیدی در خراسان یا اویسی در قَرَن

هرآنكس كه دركيسه اش زر بوَد---قبولست حرفش ولو خر بوَد

هركه عيب دگران پيش تو آورد و شمرد---بيگمان عيب تو پيش دگران خواهد برد

گر شد از جَور شما خانه ي موري ويران---خانه ي خويش محالست كه آباد كنيد
برگ عيشي به گور خويش فرست---كس نيارد زپس تو پيش فرست

قطره اي كز جويباري ميرود---از پي انجام كاري ميرود

مطمئن باش که مهرت نرود از دل من ---مگر آنروز که در خاک شود منزل من

دریایی که آب پاک دارد ---از لب لب سگ چه باک دارد

رَو به در کن از سرت این گوش خر---از برای خود بخر گوشی دگر

فکر شنبه تلخ دارد جمعه ی اطفال را---عشرت امروز بی اندیشه ی فردا خوشست

به گورستان گذر کردم کم و بیش---بدیدم حال دولتمند و درویش
نه درویش بی کفن در خاک رفته---نه دولتمند برد از یک کفن بیش

ای بسا ابلیس آدم رو که هست---پس به هر دستی نباید داد دست

درجوانی به خویش میگفتم ---شیر شیر است گرچه پیر بود
چونکه پیری رسید دانستم ---پیر پیر ست گرچه شیر بود

با بدان منشین که صحبت بد---گرچه پاکی تو را پلید کند
آفتابی به این بزرگی را---پاره ای ابر ناپدید کند

بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ---گر گبر و یهود و بت پرستی بازآ
این درگه ما  درگه نومیدی نیست ---صد بار اگر توبه شکستی  بازآ

دست طمع چو پیش کسان میکنی دراز---پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش

گر تو میخواهی مسلمان زیستن---نیست ممکن جز به قرآن زیستن

من در این دنیا بسی گردیده ام ---نم به چشم منعمان کم دیده ام

روده ی تنگ به یک نان تهی پر گردد---نعمت روی زمین پر نکند دیده ی تنگ

اندر عجبم زرسم این مردم پست---این طایفه ی زنده کش مرده پرست
تا مَرد بوَد زنده کشندش به جفا---تا مُرد به عزت ببرندش سرِ دست

من از بیگانگان هرگز ننالم---که با من هرچه کرد آن آشنا کرد

بر سر هر لقمه نوشتست عیان---که فلان ابن فلان ابن فلان

قضا چون زگردون فروهشت پر---همه زیرکان کور گردند و کر

هر چقدر باشی عزیز ایام خوارت میکند---هرچه باشی شیردل گردون شکارت میکند
این لب خندان که داری درمدار از دیگران---عاقبت دست طبیعت اشکبارت میکند